Talkingaboutbrexit bij de kapper en met een chauffeur

MARYPORT – Als ik m’n auto parkeer in John Street en naar de haven wil lopen, zie ik hoe een man met blauwe stofjas in de deuropening van een kapperszaak staat en toekijkt. Als ik dichterbij kom, vraagt hij me of ik m’n parkeerschijf wel op m’n dashboard gelegd heb, want je mag hier maar twee uur parkeren en er wordt flink gecontroleerd. Dat heb ik natuurlijk niet en m’n parkeerschijf heb ik ook niet direct bij de hand, maar dat geeft niet. George Bell, want zo heet hij, geeft me een papieren parkeerschijf die ik mag houden. De tijd heeft hij al voor me ingesteld.

door John Spijkerman

G. Bell Hairdresser staat er boven zijn zaak in John Street. Drie dagen per week is hij nog open, maar George is niet van plan snel te stoppen, ook al heeft hij de respectabele leeftijd van 76. Daarvoor vindt hij het kapperswerk veel te leuk. ,,Ik zeg altijd dat ik doorga met werken totdat ik een keer opsta en geen zin meer heb om te werken, maar die dag is nog niet aangebroken.’’ George is getrouwd, maar heeft geen kinderen. Hij is al zestig jaar kapper. ,,Ik ben op mn vijftiende van school gegaan en sinds die tijd werk ik als kapper. Ik wil niet met pensioen. Ik werk maar drie dagen en dan ben ik vier dagen vrij.’’ Hij doet wat een kapper moet doen: knippen, luisteren en praten. George heeft veel vaste klanten. ,,Maar onlangs had ik nog een gepensioneerde politieagent uit Nieuw Zeeland die langskwam. Hij wilde foto’s maken van de zaak. Ik praatte een half uur met hem. Sommige klanten komen een keer in de drie weken, maar ik heb er ook een die elke week komt en zich helemaal kaal laat scheren. Ik heb tegen hem gezegd dat ie dat beter thuis elektrisch kan doen, maar hij wil hier graag komen. Ik bereken hem niet het volle tarief. Hij mag twee keer komen voor de prijs van een keer.’’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *